Rozdział 5 - Miłość pokona wszystko

A oto kolejny rozdział!
przepraszam przepraszam za kłopoty ale na Na telefonie Na telefonie sięnie  fajnie pisze

*punkt widzenia Michała*
Wchodzę i...
Zamieram...
To co widzę sprawia, że nie potrafię hamować łez, moje serce zmiękło... Ja i serce? Może jednak coś takiego mam, ale nie potrafie się ruszyć, wrosłem w podłogę i patrzę na Adę. Ona mnie nie widzi, to chyba nawet lepiej.
Dużo krwi,
Zakrwawione żyletki i ona sama. Co ona robi? Czy ona się okalecza? To były moje myśli, nie chcę na to patrzeć ale nie moge przestać, coś jest ze mną nie tak, czuję się zagubiony.
Ona leży na dywanie z psem u boku, wyglądała strasznie,  cała blada,  sina. Pierwszy raz coś takiego widziałem, i nie chce więcej widzieć.
Podchodzę do niej, dotykam jej ramienia a ona jakby ją parzyło odskocznia z przerażeniem na twarzy, gdy mnie zobaczyła to trochę się uspokoiła ale nadal miała ten strach w oczach że chce ją skrzywdzić. Ale skąd się to wzięło?  Ja nie wiem.
Mówię do niej:
-ej, Adrianno wszystko w porządku?
Ona potrząsa tylko głową na tak, ale w jej oczach widzę tą nieufność do mnie, ale czemu?
-Na pewno wszystko jest ok? - upewniam się.
Patrzy na mnie z bólem w oczach i szepcze:
-Zostań ze mną.

*punkt widzenia Ady*
-Zostań ze mną - wyszeptałam.
Patrzy mi w oczy ale zostaje a ja pierwszy raz od dłuższego czasu ciesze się na obecnośćddrugiej osoby.
-Co się stało? Jesteś cała? - pyta Michał.
Kiwam głową na nie. Patrzy na moje ręce a ja je chowam pod rękawami, zobaczył to.
Zobaczył coś czego miał nikt nie widzieć.
On szepcze tylko jedno słowo dlaczego?  Ja nie umiem odpowiedzieć.
Ale zaczynamy rozmowę, choć to bardziej on mówi a ja potakuje lub zaprzeczam.
On jeden mnie rozumie, nie pyta dalej gdy nie chce dalej drążyć tematu on sprawnie go zmienia.
Znajduje w nim nić porozumienia.
Mam nadzieje że nie zawiodę się?.

Koniec 5 rozdziału! 

Stwierdziłam, że będę dodawać krótsze ale szybciej,  

jeśli będę w stanie ! 

Przepraszam za błędy ale klawiatura w telefonie nie jest dobra do pisania rozdziału

ale obiecałam i jest.

Następny będzie  7 czerwca

Żegnam,  Klaudia